BBE door de jaren heen

Jan Slinger een bijzonder mens

Fred Meijer
Jan oud marinier en oud BBE er. Ik ken Jan nu een aantal jaren waarbij we een klik hadden en dat was de BBE. We hebben het vaak over de tijd van toen maar ook over de tijd van nu. Jan een kerel die altijd en voor een ieder klaar staat. Ook voor en na zijn open hartoperatie was Jan instaat om mensen te helpen en bij te staan. Als voorbeeld, er waren prikkelingen tussen SDM en DMRC waarop werd besloten tot een scheiding van beiden partijen en afzonderlijk verder te gaan. SDM heeft in het verleden, en nog steeds, veel betekend voor buddy's en hun naasten in nood.

Het project van DMRC heeft ook deze zelfde doelstelling. Om een doorstart te kunnen maken met DMRC moest er een vereniging worden opgericht wat ook is gebeurd. Dit mede door veel inzet van Jan Slinger. O.a. is Jan een tijdje interim secretaris van DMRC geweest. Jan had daarbij maar een doel en dat was dat de doorstart zou slagen zodat er geroeid kon worden naar Londen en er veel geld binnen gehaald kon/kan worden voor buddy's in nood. Deze inzet kenmerkt Jan.

Daarop kwam Leo Zegers met het idee om iets voor Jan te doen. Leo heeft daarop deze bijzondere duif laten maken voor een bijzonder fijn mens en buddy. Afgelopen dinsdag 5 mei hebben Leo en ik Jan naar Doorn gelokt met de smoes dat we iets belangrijks hadden te bespreken over onze bijzondere club. Jan was ruim op tijd in de Notabele Doorn want het ging over zijn club. Na een drankje hebben we Jan deze bijzondere duif overhandigd. Het duurde even voor Jan uit zijn woorden kwam want hij wist het effe niet meer zo verbaast was Jan.
Jan meer dan verdiend en we hopen nog lang van je te genieten topper. QPO

Franse Ambassade 1974 Vrijdag 13 september 1974

Het is vrijdagmiddag 13 september 1974. Om 16.24 uur stormen drie jonge Japanse mannen de hal van de Franse ambassade binnen. Ze zijn vermomd en dragen wapens. De mensen die ze tegenkomen drijven ze richting de lift. Omdat deze slechts op zes personen is berekend blokkeert deze. Vervolgens wordt de groep het trappenhuis in gejaagd, de trap op naar de vierde etage. De franse ambassadeur, monsieur Senard, is op zijn kamer als de Japanners met gijzelaars binnenstormen. Voor Nederland was terrorisme tot op dat moment vooral nog een buitenlands fenomeen. Daar zou nu snel verandering in komen.

Straf gevangenis Scheveningen

Scheveningen 31 oktober 1974

Dit is de deur die is geopend met de thermische lans, op het moment dat men bezig was de deur te openen stond een tango door de kijksleuf te kijken zodoende is er vuur uitgebracht op de deur, en gelijktijdig ging de deur open en hebben wij sportzaaltje kerkzaaltje bestormd, de bevrijdingsactie ging zeer snel, er waren geen slachtoffers, de die tango,s zijn toen overgedragen aan de politie dat gebeurde nog in het kerkzaaltje, alleen tango Nuri was een palestein had geen respect voor de politie, dat hebben wij marns hem duidelijk gemaakt op onze wijze, hij lag op zijn buik geboeit en had een grote natte vlek in zijn broek, dat was urine dus voor ons had hij wel respect, hij had het gewoon in zijn broek gedaan.

In die tijd bestonden er nog geen AT teams bij de politie, en Nuri was goed ingelicht hoe soepel het in die tijd in Nederland aan toeging, hij heeft zich wel vergist, vanaf dat moment zal hij de mariniers nooit meer vergeten.


31 oktober 1974

"Ineens lagen de vier naakt op de grond met mariniers op zich"

Voorzitter gegijzeld zangkoor: ruzie geweest over vraag wie zich het eerst zou laten doden
"Alles leek zo rustig, maar ineens keek ik recht in een grote lichtstraal. Binnen enkele seconden boorde die thermische lans door de deur en voor ik ook maar iets besefte, lag ik praktisch alleen in het zaaltje.

Luiten (één van de gegijzelden) lag pal naast me en Jantje Brouwers zat op ons met een pistool net boven mijn hoofd. Ik heb er geen idee van hoe het gegaan is, maar de vier lagen ineens spiernaakt aan handen en voeten geboeid op de grond, terwijl de mariniers bovenop hun zaten".

Ton van Nunspeet, voorzitter van het gegijzelde zangkoor, vertelt met trillende stem het relaas. "Eigenlijk ben ik maar één keer bang geweest. We moesten met zijn allen tegen de muur gaan staan.

Jantje Brouwers was de gifkikker en die zei dat hij nooit meer in de gevangenis terug wilde. Er moesten doden vallen.

De één na de ander zou omgebracht worden als niet aan de eisen zou worden voldaan.

Er was vervolgens ruzie tussen gegijzelden onderling over de vraag wie als eerste doodgeschoten zou worden."

Bezoek bij de Generaal VGKAZ

Januari 2015

Wij hebben een bezoek gebracht bij de Generaal, na de reünie Strafgevangenis Scheveningen, en een fotolijst en de BBE beker aan de Generaal uit gereikt, John Frank kon jammer genoeg niet aanwezig zijn i.v.m. ziekte.

Bezoek  Mariniersmuseum

Treinkaping Wijster 02-12-1975 / 14-12-1975

Op Dinsdagochtend 2 december 1975 vertrekt om 9.33 uur de stoptrein naar Zwolle vanaf station Groningen. Om 9.53 uur vertrekt de trein uit Assen. Ingestapt zijn onder anderen een zevental jongemannen van Zuidmolukse afkomst. Ze hebben grote pakketten bij zich, ingepakt in vrolijk Sinterklaaspapier. De trein vertrekt om 10.03 uur uit Beilen richting Hoogeveen. Een rit van pakweg acht minuten. Maar al na vier minuten, in de weilanden bij het dorpje Wijster komt de trein abrupt tot stilstand. De Zuidmolukse jongemannen blijken terroristen te zijn. Uit de Sinterklaaspakketten komen wapens. De kapers nemen de zestig passagiers en personeel in gijzeling.

Onder de gegijzelden vallen drie doden. Ze worden in koelen bloede vermoord door twee van de kapers. De lijken van de doodgeschoten gegijzelden werden uit de trein gegooid en bleven daar enkele dagen liggen voordat toestemming werd gegeven [door de kapers] om ze weg te halen. (Wikipedia) Hun namen zijn, in alfabetische volgorde: passagier Bert Bierling, machinist Hans Braam en passagier en dienstplichtig soldaat Leo Bulter.

Op zondagmorgen 14 december 1975 geven de kapers zich over. De gijzeling heeft in totaal twaalf lange dagen geduurd. De kapers worden door de arrondissementsrechtbank in Assen berecht en veroordeeld tot veertien jaar gevangenisstraf. Saillant detail is dat kaper Ely Hahury, de meest verschrikkelijke van het stel en direct verantwoordelijk voor de dood van twee van de gegijzelden, in 1978 in de gevangenis door zelfdoding om het leven komt. Onze gedachten en gevoelens zijn bij de 57 ex-gijzelaars, bij de nabestaanden van Bert Bierling, Hans Braam en Leo Bulter, bij de nabestaanden van Ely Hahury en tenslotte bij alle anderen die erdoor te lijden hebben gehad. Wij wensen u veel sterkte toe gedurende de komende weken. Ik kan me voorstellen dat het sommige mensen tegen de borst stuit dat we ook de nabestaanden van Ely Hahury sterkte toewensen. Daarom zal ik dat toelichten. Wanneer je (klein)zoon, broer(tje), oom, neef(je) of (beste) vriend komt te overlijden, dan heb je daar verdriet van. Punt uit; klaar. Dan is het niet relevant wat ie wel al niet uitgevreten heeft. Drie jaar geleden overleed een van mijn broers, ook door zelfdoding. Ik kon helemaal niet met hem overweg. Maar ik had hem zeker wel gegund dat ie een andere manier had gevonden om wat het ook was dat hem dwars zat, uit de weg te helpen. Het zij zo. Van de doden niets dan goeds. Ely en mijn broer besloten het anders te doen en dat was hun goed recht. Ik hoop dat ze hebben gevonden wat ze zochten en dat ze nu in vrede rusten.

Trea van der Velde, ook namens Astrid Tingen en Ria Trip, initiators van het verwerkingsproject ‘de School van Bovensmilde’

Aankomst per Heli Weister, CC BBE

Tweede Kamer der Staten-Generaal - Gebeurtinissen Trein

Download
Trein Weister.pdf
Adobe Acrobat document 1.3 MB

Indonesisch Consulaat Amsterdam 4 december 1975

Op donderdag 4 december 1975, om tien over twaalf ’s middags, renden zeven gewapende Molukse jongeren in de leeftijd van 22 en 23 jaar het Indonesisch consulaat binnen.

Dat was gevestigd in een rustig straatje in Amsterdam-Zuid tussen de Koninginneweg en de Valeriusstraat, vernoemd naar een in het begin der 19e eeuw beroemde blinde organist. Het was het begin van een gijzelingsdrama dat zich tot vrijdag 19 december zou voortslepen.

Het idee voor de gijzeling van het consulaat was een paar dagen eerder bedacht door zes vrienden uit Bovensmilde, die iets wilden doen om hun geestverwanten te steunen die een trein bij Wijster hadden gekaapt. Onder hen was een broer van een van de treinkapers. De zevende woonde in Amsterdam waar hij als organisator van popconcerten werkte. Die had tevoren een kijkje genomen in het pand en kunnen constateren dat er behalve het consulaat-generaal ook twee Indonesische reisbureaus gevestigd waren. Dat er ook een schooltje voor Indonesische kinderen was gevestigd, daar kwamen de gijzelnemers pas achter toen ze het gebouw binnen waren gevallen. Dat was de eerste tegenvaller voor de actievoerders, waarvan er drie op een pedagogische academie zaten. De tweede was dat de consul-generaal afwezig bleek, want die zat in Den Haag te vergaderen op de ambassade over de treinkaping. De inzet van de hele onderneming, om met deze troef de Indonesische regering te dwingen om de Molukkenkwestie serieus te nemen, was dus al direct mislukt. Het was een impulsieve actie van heethoofdige jongeren die vonden dat ‘ze iets moesten doen.’ De voorbereiding ervoor was nogal knullig: ze hadden op het VVV-kantoor nog de weg naar het consulaat moeten vragen. Maar ze voelden zich een hele piet, gewapend met stencils en – gestolen – schiettuig en bovendien vervuld van een onwrikbaar geloof in de juistheid van het politieke ideaal van een vrije Zuid-Molukse Republiek (Republik Maluku Selatan, afgekort RMS).

Dramatische ontsnapping uit de postkamer

Van vrijheidsdrang was menigeen die plotseling met een gijzeling werd geconfronteerd ook vervuld. Bij het binnenstormen van de zeven was al een dame van het paspoortenbureau op de begane grond erin geslaagd naar buiten te rennen. Er zouden nog meer mensen weten te ontsnappen. Vier medewerkers van het consulaat hadden zich verschanst in de postkamer op de tweede verdieping met een raam aan de Valeriusstraat, een kamer die door de overvallers aanvankelijk over het hoofd was gezien. Nadat twee van hen zich via een aan een radiator vastgemaakt touw in veiligheid hadden weten te brengen, ging het mis. Ze werden ontdekt, er werd geschoten en de derde kreeg tijdens de afdaling een kogel in zijn buik. Hij werd door politieagent Dietz in veiligheid bracht. Hij zou het, in tegenstelling tot de vierde Indonesiër overleven. Deze man, E. Abedy (52), kon door het geschiet geen gebruik van het touw maken, sprong in de richting van een matras die buurtbewoners hadden neergelegd, maar kwam er helaas naast terecht. Hij zou een paar dagen later aan zijn verwondingen overlijden.

Een uur voor deze dramatische ontwikkeling waren er vijf kinderen vrij gelaten in ruil voor een televisie- en radiotoestel. Het inmiddels op het Hoofdbureau van Politie op de Marnixstraat ingerichte Beleidscentrum met burgemeester Samkalden en procureur-generaal Hartsuyker had hiermee ingestemd omdat ze zich niet voor konden stellen dat er in dat gebouw geen media-apparatuur was. Die bleek er ook te zijn, ontdekten de gijzelnemers later.

Middels de NOS-radio, die nog voor de politie de straat had afgezet een provisorische studio had ingericht in de nog steeds bestaande antiekwinkel naast het consulaat, werd bekend dat er 16 kinderen en 25 volwassenen werden gegijzeld [drie dagen later zou er nog een tevoorschijn komen]. Reporter Kees Buurman had tijdens de uitzending de afdeling voorlichting van het consulaat gebeld en een bezetter aan de lijn gekregen. Al die mensen zaten nu opgepropt in de vergaderkamer van de consul op de eerste verdieping. Minister van Justitie Van Agt liet direct aan dit soort externe contacten een eind maken. Hij stuurde psychiater Dick Mulder, werkzaam bij justitie, naar Amsterdam om het contact met de bezetters te onderhouden. Dat zou een goede zet blijken te zijn, want met diens gesprekstechniek zou hij een sleutelrol spelen in de gekozen vertragingstactiek van de beleidsmakers.

De volgende dag voerden de gijzelnemers de druk op door op het balkonnetje onderwijzer Saka Datuk met de dood te bedreigen. De foto van deze scène, gemaakt door Nico Koster, zou de wereld overgaan en bij World Press Photo in de prijzen vallen. Door urenlang in ondergoed op dat balcon in de vrieskou te staan – later in gezelschap van twee anderen – zou hij longontsteking oplopen. De Amsterdamse ziekenfondsarts dr. Fanggiday, gegijzeld toen hij net het gebouw had betreden om zijn daar werkzame vrouw af te melden wegens ziekte, zou een paar dagen later de gijzelaars weten te bepraten om hem samen met een hartpatiënt vrij te laten.

Samkalden houdt het hoofd koel

Een snelle oplossing was er niet en de spanning liep op, tot er Molukse bemiddelaars actief werden. De belangrijkste van hen was dominee Samuel Metiary, leider van de Molukse eenheidspartij, die de jongens ook vanwege zijn kerkelijke functie kende. Hij stelde zich militanter op dan ir. Joop Manusama, die als leider van de RMS-regering-in-ballingschap al jaren tevergeefs probeerde internationale steun te krijgen voor een vrij Molukken. Die dag nog werden er zeven kinderen vrijgelaten. De resterende vier kinderen mochten op 9 december gaan in ruil voor een gesprek tussen Metiary en een Indonesische ambassaderaad.

Naarmate de actie voortduurde, werd het geduld van de beleidsmakers steeds meer op de proef gesteld; zeker nadat de treinkaping op zondag 14 december was afgelopen. De onvermoeibare Samkalden, die aan een paar uur slaap genoeg had, hield het hoofd koel en wist met steun van minister-president Den Uyl gewelddadig overheidsingrijpen te voorkomen. Toen dat toch dreigde toen uit een afgeluisterd gesprek tussen bezetters opgemaakt werd dat er executies zouden plaatsvinden, haalde Samkalden de druk van de ketel. Hij bleek het maleis namelijk meer machtig te zijn dan de vertaler die de politie had ingeschakeld.

Voor de bezetters gold nu nog alleen het voorkomen van gezichtsverlies bij een overgave. Dat Van Agt bereid was Manusama aan te horen, hielp daarbij. Dreigend was de situatie binnen het gebouw niet meer. Er werd zelfs – met consulaire champagne – de verjaardag van een Molukker en Indonesiër gevierd.

Op vrijdagmiddag 19 december om half twee gaven de bezetters zich over. Ze zouden tot zeven jaar worden veroordeeld. Indonesië besloot na dit drama het consulaat te sluiten. Als ‘De Bracht’ werd het pand vervolgens een begrip bij de Amsterdamse Kruisvereniging. Maar nadat die organisatie een nieuw hoofdkantoor had betrokken op de Arlandaweg kreeg het deels weer een Indonesische functie. Men kan er weer terecht voor een vliegticket van Garuda of een visum; ook zit er een cosmetische kliniek.

Afbeelding Afbeelding

De Punt  1977

Download
De gijzelingen De Punt & De School bovensmilde
Tweede Kamer der Staten-Generaal.pdf
Adobe Acrobat document 5.3 MB

De bril die door een 9 mm werd geraakt

Gelijk na de aanval op de trein, zijn wij terug gekeerd naar onze tenten, Gerard van Marm en ik stonden te praten over de afloop van de actie, Gerard zeg tegen mij Rinus er is een vent die is nu dood of ik heb hem zijn bril van zijn kop af geschoten, Gerard moest vuur openen en die kerel sprong in paniek omhoog, zeg tegen Gerard wij horen het straks wel, wat gebeurd wij kijken naar het journaal om te kijken wat men heeft te vertellen over de actie op de trein, wie komt er in beeld om zijn verhaal te doen een heer met een bril op waarvan een pootje van de bril aan elkaar geplakt was met een pleister, Gerard zegt tegen mij dat is die vent Rinus, zeg tegen Gerard hij heeft geluk gehad hij moest is weten dat hij bijna dood was geweest, ik zie de man nog op de TV zijn verhaal doen, zie het zo voor mij de linker pootje van zijn bril aan elkaar geplakt, weer zoiets wat ik nooit zal vergeten.

De School bovensmilde 1977

Download
Als kind gegijzeld in de School bovensmilde 1977
als kind gegijzeld in de school van Bove
Adobe Acrobat document 534.3 KB

Provinciehuis Assen 1978

Citaat brief: Provinciehuis Drenthe Assen, maart 1978

Heren Mariniers:

Welke hoe vele woorden wij ook gebruiken , zij zullen te kort schieten in het vertolken van onze gevoelens tegenover u.

Ineens daar die geweldige klap en dan te midden van het angstgeschreeuw uw rustige stemmen: "liggen" blijven.

Toen wij weer durfden te kijken zagen wij uw benen en daarna uw geverfde gezichten.

Toen stroomden wij vol, vol van" te mogen leven".

En dat, nadat wij daarvan reeds afscheid hadden genomen.

Wij vergeten dit grote geschenk nimmer.

U hebt uw leven willen wagen voor het onze.

aanvaardt onze dank.

Uitreiking Oranje Nassau - Hans Smink

Knipselkrant - Provinciehuis Assen 1978

Download
Knipselkrant assen.pdf
Adobe Acrobat document 24.0 MB

Interview met Stuitje CC BBE

Gedeelte uit een interview van René Roelofs met Stuitje, commandant Bijzondere Bijstandseenheid.

Voorbereiding van de reddingsactie
**************************************
Hoe herinnert u zich het bezoek aan het beleidscentrum?

Stuitje: “Dat was toch wel een aparte ervaring. Ik was nog gecamoufleerd voor die oefening in de Drunense duinen. Ik had dus nog een zwart gezicht toen ik in het beleidscentrum aankwam. Het beleidscentrum was niet meer dan een vergadertafel met een aantal autoriteiten die nadachten over wat er moest gebeuren aan die hele situatie. Ik had de indruk dat mijn verschijning nogal confronterend overkwam, want mij werd vriendelijk verzocht om de zaal maar weer te verlaten.”

U ging toen naar de ijsbaan?

Stuitje:”Het was in eerste instantie zaak om een zo goed mogelijk beeld krijgen van de situatie. Hoeveel daders waren er, welke bewapening hadden ze, hoeveel gijzelaars, de precieze locatie en de beste manier van benaderen. Je probeerde een beeld te krijgen van hoe kunnen we daar zo goed en snel mogelijk komen. Wat als het zou escaleren? Je staat gereed om eventueel met z’n vijven of zessen in te grijpen, en moet dus direct á la minuut een eerste noodplannetje maken.

Hoe kwam u aan de informatie?

Stuitje: “In de eerste plaats gingen we naar de Thialf ijsbaan. Daar zaten inmiddels ook al onderdelen van de Bijzondere Bijstandseenheid van de krijgsmacht, de rijkspolitie, de marechaussee en mariniers met langeafstandswapens. Wat je daar deed was vooral veel praten om zo informatie te achterhalen. Het was voor mij zeer belangrijk om iemand uit het provinciehuis te spreken, een huismeester bijvoorbeeld, om toch een beeld te krijgen van de inrichting van het gebouw. Zodat we wisten hoe we ongezien en zo snel mogelijk bij de plaats van het misdrijf zouden kunnen komen.”

Kreeg u ook informatie uit het beleidscentrum?

Stuitje: “Op dat moment niet.”

Wat wist men op dat moment in het beleidscentrum?

Stuitje: “Dat weet ik niet, daarvan is mij niets bekend. Pas ‘s avonds ging ik naar het beleidscentrum om mijn plan te vertellen. Maar dat was al niet meer alleen het noodplan, maar al echt het plan om op grote schaal, dus met meerdere mensen, in te grijpen.”

Hoe kwam het plan tot stand?

Stuitje: “We hadden die middag gebruikt om het plan verder rond te krijgen. Hoewel we steeds meer informatie kregen, was het nog onduidelijk om hoeveel daders het exact ging. Waarschijnlijk tussen de drie en zeven. We wisten ook niet over welke wapens men beschikte. We wisten wel dat het om ca 70 gegijzelden ging, waarvan het merendeel op de eerste etage van de kantoortuin zat. Veel meer wisten we eigenlijk op dat moment niet. Ja, dat de daders nogal agressief waren, er was die ochtend namelijk al een dode gevallen. Hij was gewoon geëxecuteerd voor het raam en naar buiten geduwd. We kregen de indruk dat het om een zelfmoordactie zou gaan. Ze kwamen nogal desperaat over. We moesten er daarom voortdurend rekening mee houden dat de situatie snel uit hand zou kunnen lopen, en wij direct zouden moeten ingrijpen. Daar heb ik het plan ook op gebaseerd. Het was geen ingewikkeld plan met een benadering via het dak, met helikopters of met heel veel ondersteuning. Het was een vrij simpel en rechtlijnig actieplan. In de loop van de middag kwam het ter tafel. Bepalend was dat wij precieze informatie over het gebouw zelf hadden, tot en met de deuren aan toe. Ook of er deuren op slot zaten en hoe ze open gingen, links of rechts, en van welk materiaal ze waren. Op grond van bouwtekeningen werd er een aanvalsplan gemaakt. Dit ging natuurlijk in samenspraak. Niet alleen mariniers, maar ook BBEk BBRP coördinator speelde hier een belangrijke rol in. De toenmalige overste van den Breemen (later chefdefensiestaf ) had daar ook een belangrijk aandeel in. Ik vond het heel spannend om het plan te presenteren in het beleidscentrum. De vraag was blijft zo'n plan overeind, zitten er geen gaten in, is het realistisch, wordt het geaccepteerd.”

Hoe presenteerde u het plan?

Stuitje: “Er heerste een bepaalde sfeer in dat beleids centrum. Ik kwam uit de hectiek van het plannen maken, en kwam terecht in een hele rustige sfeer, zoals in een vergadering. Ik merkte wel veel onderhuidse spanning. Ook mevrouw Schildhuis zelf zat daar. Ik moet zeggen dat ik daar veel bewondering voor heb. Zij was 's ochtends zelf ontsnapt via een raam en de goot en had haar mensen daar achtergelaten. Maar zij zat er dus wel. En daar kom je dan met je aanvalsplan waarmee mogelijk mensenlevens mee zijn gemoeid. Daar praat je dan heel zakelijk, kil over, terwijl mevrouw Schilthuis haar mensen nog binnen zitten. Dat hebben we moeilijk gevonden. Het was mijn taak om een zo goed mogelijk plan te maken, gebruikmakend van de professionaliteit van de mariniers, om juist te voorkomen dat er slachtoffers zouden vallen. Dat gaf mij de drive om het maar gewoon te doen. Maar de sfeer vond ik toch wel geladen, zwaar.”

Werd er in het beleidscentrum ook afgesproken op welk moment er moest worden aangevallen?

Stuitje:"Nee, er was geen tijdstip afgesproken. Er zijn altijd twee elementen. Het kan escaleren.Dan zou het beleidscentrum goedkeuring moet vragen aan het crisiscentrum in Den Haag, om in te grijpen. Vandaar dat wij direct na de besprekingen in het beleidscentrum, naar de fietsenstalling vertrokken. Een tweede cruciaal moment was natuurlijk het ultimatum dat om 2:00 stond.

Wanner kreeg u het signaal om aan te vallen?

Stuitje:“Het was al half drie geweest. Om twaalf over half drie, kan ik mij nog goed herinneren, kregen we een telefoontje van de coördinator met de hele simpele boodschap: “het is bingo.” Bingo betekende het sein voor de aanval, en dan gaat het hele draaiboek in werking.”


’Hé snorretje,meekomen’ - Provinciehuis Assen

Afbeelding

INTERVIEW BERNHARD HANSKAMP


Bernhard Hanskamp is de laatste gegijzelde ambtenaar die er nog werkt.


Niet eerder deed hij zijn verhaal. Nu wel.

Drie keer op rij was hij een levend schild voor de Molukkers.


"Ik zag mijn eigen begrafenisritueel zich voltrekken."
Download
He snorretje, meekomen.pdf
Adobe Acrobat document 416.8 KB
Commentaren: 12
  • #12

    John Bruininga (donderdag, 15 oktober 2015 23:52)

    Rinus, Geweldig verslag van Jou BBE...!!!
    voor mij een hele eer ""Het BBE"" speldje van JOU te krijgen.
    Respect.
    John Bruininga

  • #11

    Hennie te Dam (donderdag, 10 september 2015 14:21)

    Mooi compleet verhaal Rinus chapo...

  • #10

    ig (dinsdag, 08 september 2015 18:32)

    mooie samenvatting Rinus....wat een geschiedenis.....bijna geen land wat zoveel variaties voor zijn kiezen kreeg....QPO

  • #9

    Hans smink (zaterdag, 08 augustus 2015 11:32)

    Mooi stukje geschiedenis,

  • #8

    Gerard van Woggelum (vrijdag, 07 augustus 2015 11:42)

    Ziet er weer prachtig uit Rinus,en veel sterkte toegewenst in deze moeilijke tijden ook voor marian en je zoon.

  • #7

    Dennis de Roever (vrijdag, 12 juni 2015 21:41)

    Rinus, knap stuk werk. Denk met veel weemoed terug aan mijn BBE tijd. Sterkte en succes.

  • #6

    JOHN Bruininga (donderdag, 11 juni 2015 10:18)

    Rinus goede wijn behoefd geen krans, Supper!!
    QPO

  • #5

    Rinus (woensdag, 10 juni 2015 18:58)

    Tja Dick, zal tzt wel meer bij komen , maar zo krijg je wel een mooi overzicht..

    Groet Rinus

  • #4

    Dick (woensdag, 10 juni 2015 18:05)

    Rinus, goed bezig geweest. Veel werk, maar door het in deze vorm te presenteren is het met zoveel foto’s en verslagen een indrukwekkend geheel geworden.

  • #3

    pedro (woensdag, 10 juni 2015 00:35)

    geweldig Rinus, weer een knap stukje werk en ga vooral door zo.

  • #2

    Rinus (dinsdag, 09 juni 2015 22:49)

    Graag gedaan Duif Slinger..

  • #1

    duif slinger (dinsdag, 09 juni 2015 19:12)

    rinus ,

    je hebt er weer een mooi stukje huis vlijt van ge maakt . dank je